emelkapakEmel GENÇER

Karanlıktan korkar mısınız? Her yer zifir karanlık, iğne ucu kadar bile aydınlık yok…

Gayrettepe Metro İstasyonu’nda düzenlenen Karanlıkta Diyalog’tan bahsediyorum… İlk başta hiç tanımadığınız insanlarla beraber sıraya giriyorsunuz. Bu sırada size sergi ile ilgili bilgi ve birer tane baston veriliyor. Görme engelli rehber eşliğinde içeri girmeye artık hazırsınız. O sırada neler hissedeceğinize dair aklınızdan bir şeyler geçiyor fakat aklınızdan geçenlerle yaşadıklarınız arasındaki uçurumu karanlığın sonundaki ışıkta sadece görebiliyorsunuz…

Birbirini tanımayan 8 kişi ile beraber artık karanlıktayız. Burası çok karanlık, burası uzay boşluğu olmalı, hayır hayır bu kadar karanlık olabileceğini düşünmemiştim. Nereye doğru gideceğim? Peki ama adımımı nereye atacağım? Sesler yavaşça yükselmeye ve birbirimize çarpmaya başlıyoruz. O sırada hemen rehberimiz bize yardımcı oluyor. Ha bu arada onlar rehber değil kahraman.

Kahramanımızdan bahsetmeden geçemeyeceğim. Grupla beraber ilerlerken bir anda yolumu kaybettiğimi nerede olduğumu bilemediğimi düşündüm ve duraksadım. Biri geldi bana dokundu ve bu tarafa diye beni yönlendirdi. Ne zaman fark etti? Nasıl geldi? Beni nasıl buldu? Diye kafamın içinde bir sürü soru yağmuru. İşte o an ben güvendeyim dedim. Bizi bu kadar kuvvetli hissedebilen kahramanımız yanımızda.

Parkurda ilerlemeye devam ederken başka bir dünyadaydık.Hepimiz birbirimizin sesini tanıyor ve kahramanımızın yönlendirmesi ile parkurda ilerliyorduk. Karanlık hepimizi birleştirmişti. Hiç tanımadığınız insanların birbirine böyle yürekten yardım etmeye çalışması ve İstanbul’u böyle gezmek inanılmaz bir deneyimdi.

Sergi sırasında bir çok farklı tecrübe yaşadık. Anlatmakla yaşamak arasında uzun bir çizgi var. Nacizane fikrim siz o çizgiyi okuyarak değil yaşayarak geçmelisiniz.

BUNLARDA İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR